Αυτή είναι μια Lamborghini Countach LP400 του 1976
σε γαλάζιο Ταϊτής με μπεζ εσωτερικό.
Έχει 12κύλινδρο τετράλιτρο κινητήρα με τέσσερις εκκεντροφόρους και 370 άλογα.
Διαθέτει έξι διπλά καρμπιρατέρ.
Είναι τέλειο.
Και μπορεί να πιάσει τα 290 χλμ. την ώρα, που το 1976…
επιτρεπόταν.
Μ' αρέσει η κοφτή του μούρη.
Κόβει σαν λεπίδα τον αέρα.
Αυτό το αυτοκίνητο είναι για να το παίρνεις
και να κλέβεις την παράσταση.
Όπως ο καλεσμένος,
ο απίστευτα πολυτάλαντος και θεαματικός Τζιμ Κάρεϊ.
Είναι ταλαντούχος κωμικός και ηθοποιός.
Φαντάζεστε άλλον να προσπαθεί να κάνει τον Έις Βεντούρα,
τη Μάσκα, τον Πανηλίθιο;
Ξεχάστε το!
Μην το σκεφτείτε καν.
- Ναι; - Τζίμι, ο Τζέρι.
Τζέρι; Τι ώρα είναι;
Δεν είχαμε πει να πάμε για καφέ;
Σήμερα είναι; Ήρθε το σήμερα;
Φυσικά, σήμερα. Το σήμερα είναι πάντα σήμερα.
Ναι, όχι, όχι. Κοιμάμαι με τα ρούχα.
Βγαίνω αμέσως.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Βλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Έλα δω.
- Δεν ανοίγει η πόρτα; - Ναι, ανοίγει.
Ο Ντον Νοτς είναι;
Θυμάσαι καθόλου πώς σνίφαρε ο Μπάρνεϊ Φάιφ;
Ναι… ετοιμάζομαι.
- Τι ήρωας! - Ετοιμάζομαι να σου πω ποιος είναι.
Πανέμορφο.
Lamborghini Countach του 1976.
Αυτό ήταν το επιφώνημα του κόσμου.
Όταν τους προσπερνάς στην κίνηση: "Countach!"
Μωρό μου!
Έλα, μωρό μου.
Σαν σε ταινία Τζέιμς Μποντ.
Απίθανο είναι.
Ο Μπάρνεϊ Φάιφ δε στηρίζεται πουθενά,
κι είναι από τους πιο αστείους χαρακτήρες.
Κι αυτή η αυτοπεποίθηση και η έπαρση κερδίζουν κάπου στο τέλος.
Ποιος άλλος είναι ξεχωριστός για σένα;
Λατρεύω τον Λέτερμαν. Με επηρέασε πολύ.
Είναι αστείος και χωρατατζής.
Τη δεύτερη ή τρίτη φορά που εμφανίστηκα…
Είχα να εμφανιστώ καιρό,
κάπου δυόμισι χρόνια πάνω κάτω.
Στο διάλειμμα για διαφημίσεις μού λέει,
αφού είχαμε περάσει υπέροχα μπροστά στην κάμερα.
Γυρνάει και μου λέει
"Πού χάθηκες τρία χρόνια;
Εγώ φταίω; Εγώ;"
Και μετά "Επιστρέφουμε!"
Κι εγώ…
Και συνέχισε να είναι ο Ντέιβ.
- "Εγώ φταίω;" - "Εγώ φταίω;"
"Εμ, ποιος άλλος;"
Ακριβώς, Ντέιβ.
Όχι ο Μπιφ, πάντως.
Είχαν κλιματιστικά το '76;
Ναι. Είναι αναμμένο.
Σαν να σου φυσάει ένα χάσκι από την Αλάσκα.
Μάλιστα.
Βγάλτε με έξω!
Χτυπάω τον τέταρτο τοίχο.
Τρομερό. Αληθινός είναι.
Τι έγινε, φίλε;
Πάμε κόντρα; Πάμε μια κόντρα;
Θα φας τη σκόνη μας.
- Είχα μια McLaren κάποτε. - Αλήθεια;
Ναι. Ήταν πολύ γρήγορη για μένα.
Ήταν απίστευτη.
Μια στιγμή λες "Τι τρώω;"
Τους όρχεις σου.
Οδηγώ Tesla. Τα λατρεύω τα Tesla.
Εγώ θέλω να καίω καύσιμα.
Γουστάρουμε να τ' αναπνέουμε, μωρό μου.
Τελευταία, δεν είμαι κάπου συγκεκριμένα.
Αυτό σημαίνει ότι όπου κι αν είσαι…
- Είμαι παντού. - είσαι παντού.
Τζέρι, είσαι γεμάτος τεστοστερόνη.
Είμαι σε καθαρμό 21 μέρες τώρα.
- Αλήθεια; - Ναι.
Είναι η 21η μέρα μου.
Απίστευτο. Είδες πώς πήδησα την πόρτα;
Έπρεπε να μ' έβλεπες απ' την άλλη μεριά…
Σαν σκυλί που βγαίνει από πισίνα.
Έτσι θα είσαι την 22η μέρα καθαρμού.
Ετοιμάζομαι να πάω στην Κομητεία Μαρίν
για σιωπηλή απομόνωση πέντε ημερών,
για να μη μιλάω στην ταινία.
Δε μιλάω.
Είσαι τέλειος γι' αυτό.
Είσαι από τους λίγους που τα πας μια χαρά χωρίς να μιλάς.
Θυμάμαι πάντα ατάκες άλλων.
Μου άρεσε πολύ ο Χένρι Φόντα σου.
Στη χρυσή λίμνη.
"Το συμπέρασμα, ε;
- Είσαι το συμπέρασμα". - "Είσαι το συμπέρασμα".
"Να δεις τα δόντια μου;"
Είδες που οι χυμοί έχουν πια διαφορετικές ποσότητες πολτού;
Ελάχιστο πολτό, μέτριο πολτό…
Δε θέλω πολτό. Θέλω κι άλλον πολτό.
Ξέρεις για το σχετικό και το απόλυτο, ε;
Το σχετικό είναι ό,τι σε αφορά,
και το απόλυτο σημαίνει ότι η αλήθεια της συνείδησης είναι το παν.
Πώς το συνδέεις αυτό με τα τρία επίπεδα πολτού;
Καθόλου πολτός, λίγος πολτός…
- Καθόλου. - έξτρα πολτός;
Δεν έχει πολτό, όσο κι αν σου λένε ότι έχει.
Ο πολτός είναι αυταπάτη.
Υπάρχουν αισθήσεις…
Και τι είναι αυτά που βρίσκω στον χυμό;
Τα νιώθω.
Είμαστε σε μαρίνα.
Πολύ δροσιστικό.
Καταπληκτικό.
Δεν ξέρω πώς να βγω από δω…
Α, να το.
Κόβει σε λωρίδες και κυβάκια, τηγανίζει.
Έχεις κανείς λαχανικά που θέλουν κόψιμο;
Πρέπει να πηγαίνουμε ανάποδα όσο ακούγεται αυτό.
- Τι κάνετε; - Καλά, εσείς;
Μια χαρά.
Αυγά ραντσέρο;
Ναι, μια χαρά. Αυτά θέλω.
Αυτοκτόνησε. Όπως λέει το όνομα του καφέ.
Έτσι παραμένει ενδιαφέρουσα η ζωή.
Φέρνω γλυκαντικό.
Αν κάνεις αυτό, αν ανέβεις εδώ πάνω,
θα δεις πόσο ψηλά μπορείς να πας…
Καταπληκτικό.
Υπολογίζω τώρα.
Τα κατάφερα. Με την πρώτη.
- Τρεις. - Θεέ μου.
Πέντε. Μπράβο.
Ευχαριστώ.
Σε έβλεπα όταν άρχιζα.
Γελούσα πάρα πολύ
επειδή τότε μάθαινα να κάνω καταδύσεις.
Έκανες ένα σκετς γι' αυτό,
ότι η ουσία του σπορ είναι να μην πεθάνεις.
Ψάρι, βράχος. Και; Μην πεθάνεις.
Δε θέλω να πεθάνω. Μη μ' αφήσετε
Πες μου για το σταντ απ.
Ξεκίνησα με μιμήσεις.
Πολλοί ξεκινούν έτσι. Εγώ είχα κόλλημα με τις μιμήσεις.
Όταν άρχισα, ήμουν Καναδός.
- Ήσουν; - Είμαι. Είναι.
Είχα γράψει στην Καρόλ Μπερνέτ όταν ήμουν 10 χρονών.
"Αγαπητή Καρόλ, μιμούμαι 120 άτομα.
Θα ήθελα να εμφανίζομαι στην εκπομπή σας,
όπως ο Κόνγουεϊ, ο Κόρμαν".
- Δέκα; - Ναι. Δέκα.
Τέλεια.
Μου απάντησαν,
κάποιος από τους βοηθούς, φυσικά.
"Καλή σου τύχη. Πρέπει να είσαι καλός".
Πετούσα στους εφτά ουρανούς.
Πήρα γράμμα απ' την Καρόλ Μπερνέτ,
με το λογότυπο του Television City.
Είχα πιάσει την καλή. Είχα πετύχει.
Γράμμα απ' το Χόλιγουντ.
Το In Living Color ήταν…
Με τις χρονολογίες…
Ωραίος ο πυροσβέστης.
Ο πυραγός Μπιλ.
Αυτός ο τύπος μάς έκανε διάσημους.
Όταν άρχισες σταντ απ, τι ακριβώς έκανες;
Όταν αποφάσισα να σταματήσω τις μιμήσεις,
το είπα περφόρμανς, γιατί δεν ήταν αστείο.
Και το έκανες… όλο μαζί…
Ναι, σε μια λήψη.
Και τι έκανες τότε;
Έκανα ας πούμε
15 λεπτά την κατσαρίδα που την κυνηγούσε η ηλεκτρική σκούπα.
Μπορεί να κρυφτεί σ' ένα δυο σημεία στο σαλόνι.
- Στο σοβατεπί. - Τέλεια.
Πιο πέρα κάτι άλλο.
Έκανα τον Χριστό.
Αν ήμουν εγώ, η Βίβλος θα ήταν διαφορετική.
Σε μια σκηνή είμαι στον σταυρό και λέω
"Καθίστε να το μάθει ο πατέρας μου.
Την έχετε βάψει!"
Τα παιδιά το λένε έτσι.
"Την έχετε βάψει!"
- Πώς σε λένε; - Μόλι.
- Έπρεπε να ρωτήσω. - ΟΚ.
Δε μετράει ποιος είσαι.
Νιώθω σαν Μόλι όμως.
- Ναι; - Ναι.
Θα δεις. Δεν είναι έτσι.
Ευχαριστώ πολύ, Μόλι.
Μόλι προς το παρόν.
Ευχαριστώ, Μόλι προς το παρόν.
Σκέφτομαι πάντα φιλοσοφικά την κωμωδία.
Έρχονται για να νιώσουν αυτοπεποίθηση.
Το γέλιο είναι αίσθημα ανωτερότητας απέναντι σε κάτι.
Να γελάμε σαν τα παιδιά.
Αν είσαι πιο θυμωμένος, πιο έξυπνος, φρόντισε να γελάσουμε.
Ακόμα με πιάνουν οι μιζέριες μου.
Μια δυο φορές τη μέρα, και λέω
"Θεέ μου, αυτό είναι…
Αν αυτός δεν…
Πώς μου το 'καναν αυτό;"
Όλοι το έχουμε, απλώς δεν το ξέρουμε.
Ότι στο τέλος θα νιώσουμε ανακούφιση.
Ο θάνατος θα είναι τόσο καλοδεχούμενος
ύστερα από τόσες πολλές προσπάθειες που κάνουμε,
ανακουφίζει.
Το νιώθω ήδη μερικές φορές τώρα.
Θέλω κι άλλο καφέ για να το νιώσω κι εγώ.
Ξέρεις τον Άντι Κάουφμαν;
Τον Άντι, ναι, λίγο.
Όλοι τον ξέρουν.
- Ναι. - Ψέματα;
Λατρεύω αυτή την ταινία.
Ειλικρινά, με είχε πιάσει μανία.
"ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ"
Μόλις το αποφάσισα, έγινε χαμός.
Πριν τα γυρίσματα, είχαμε πάει για φαγητό με τον Νικ Κέιτζ.
Ο Νικ λέει "Πρέπει να φύγω.
Άλλαξε το μάτι σου.
Δεν ξέρω ποιος είσαι".
Πολλή αμηχανία.
Ο Νικ δεν κολλάει πουθενά.
Δεν τον φρικάρεις.
Ναι, ακριβώς.
- Ευχαριστούμε, Μόλι. - Επιμένω.
- Ευχαριστώ. - "Επιμένω".
Κάνει πίσω ο άλλος μ' αυτό, ε;
"Να πληρώσεις τον φόρο". "Επιμένω να μην πληρώσω".
Θα δοκιμάσεις και στο πάτωμα;
Ναι, ναι.
Πλάκα έχει, Τζέρι.
Γιατί να μην έχει;
Όπως με τον πατέρα μου.
Ο Ρόντνι Ντέιντζερφιλντ τον ερωτεύτηκε.
Έρχεται να με δει ο μπαμπάς μου. Του γνωρίζω τον Ρόντνι.
Παίζω με τον Ρόντνι και κάπου κολλάω,
και λέω, κάτι σαν "πάμε παρέα".
Κι ο πατέρας μου αρχίζει να του λέει αστεία.
Ο Ρόντνι λέει "Ποιος είναι, διάολε;"
Και γελάει υστερικά με τον πατέρα μου.
Μετά άρχισε να τον παίρνει στα γενέθλιά του.
Και "Τι κάνει ο Πέρσι;
Το πιο αστείο άτομο που έχω γνωρίσει".
Μάλιστα.
Θα βάλω τα δυνατά μου τώρα.
Πάω για ρεκόρ τώρα.
Απίστευτο!
Δε θες πολλά για να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου.
Τίποτα λιγότερο απ' αυτό.
Γεια μας.
Τι άλλο κάνεις;
Τα σαββατοκύριακα πηγαίνω συνήθως κάπου.
Σε μεγάλο σόου;
Το σταντ απ, για μένα, είναι σαν το σέρφινγκ.
Βγαίνεις να πιάσεις κύματα.
Γι' αυτό ζωγραφίζω.
- Το ελέγχω, το κάνω, και τελειώνω. - Ναι.
Και λέω "Κάτι που δεν ήταν εδώ. Τέλεια".
Επόμενη στάση, Λε Μαν.
Δεν ξέρω αν υπάρχει καν ακόμα.
Υπάρχει, αλλά δεν το λένε έτσι.
Λε Μανς.
Είναι "Τα λεμόνια", στα γαλλικά.
Οι χαζές μ… με κάνουν να γελάω.
- Γιατί; - Δεν είναι χαζές.
- Θα μου δείξεις το στούντιο σήμερα; - Ναι.
- Τέλεια. - Είναι η καρδιά μου.
Μ' αρέσει αυτό το μέρος.
- Πω πω. - Έλα μέσα.
- Ευχαριστώ που με έφερες. - Ναι.
Δεν τα έχει δει κανείς.
Πολύ μ' αρέσει αυτό.
Αυτή είναι η μήτρα για μένα.
Λατρεύω τη ζωγραφική.
Λατρεύω τα χρώματα, τα πάντα.
- Ο γορίλας με το αυτόματο. - Ναι, ο γορίλας με το αυτόματο.
"Έχω εξουσία τώρα".
ΠΛΗΡΕΣ
- Καμβάδες είναι αυτοί; - Ναι, καμβάδες.
Τεράστιοι.
"Αν το κάνεις, θα έρθουν."
Ο ξυπόλυτος Τζο.
Τη λατρεύω την ταινία.
Στο τέλος…
- Αδύνατον να μην κλάψεις. - Αποκλείεται.
Ένα τόσο απλό "Πάμε να παίξουμε",
μείνε μαζί μου ένα δευτερόλεπτο,
είναι τόσο βαθιά χαραγμένο μέσα μας.
Ωραία περιγραφή αυτής της δυνατής στιγμής.
Μια στιγμή μαζί μου.
- Ναι. - Μια στιγμή μόνο.
Όλη η ταινία είναι αυτό.
…και τότε απελευθερώθηκε απ' το να γίνει
Θα μπορούσα να αποσυρθώ για πάντα
και να νιώθω υπέροχα για όσα έκανα,
για όσα έζησα, για όσα έλαβα.
Είμαι όμως πάντα ευγνώμων που, όπου και να πάω,
έχω κάνει κάτι που έχει φωτίσει τη ζωή των άλλων.
Κι αυτό είναι κάτι το εξαιρετικό.
Δώσ' το μου.
Απίθανο.
Αγκαλίτσα.
Είσαι ο αγαπημένος μου!
Κολλάς μ' αυτό. Είναι πολύ καλό.
Πρέπει να το μοιραστώ. Περίμενε.
Πρέπει να βγάλω κάποια έξω.
Φέρ' τα όλα.
Δώσ' τα.
- Τρομερό. Ένιωσες καλά; - Είσαι πολύ σέξι.
Ω, ναι.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης